اگر روزی بافت های تنم را پاره پاره کنند

 

و بند بند وجودم را از هم بپاشند

 

و از بافت های تنم طنابی بسازند و با آن طناب دارم بزنند

 

و وجودم را بر روی خارهای بیابان بکشند

 

و تمام تنم را تکه تکه کنند و هر تکه از تنم را به منقار کلاغی بدهند

 

و کلاغ را به دریا بیندازند٬

 

باز هم فریاد می زنم که یک نفر را دوست دارم

 

و آن هم بهراد است ...

نوشته شده توسط helina در Sat 17 May 2008 ساعت 1:24 PM | لینک ثابت |